باری دیگر از دوستان ات برایم رازگشایی کردی .. دست بُردی در قلبم .. از باران ِ خوبان ات جرعه ای پاشیده شد بر قلبم .. و من .. دلم رفت! .. آرزوهای به محاق رفته ام را پدیدار کردی .. باز هم منظورت را برایم پیچیده تر ساختی .. اما من آشنایم به این پیچیدگی ها .. و می دانم که ته این شیفته گی ها و بی تابی های حسرت های به جامانده چیست؟ ..

آن احساسات ِ پاکشان .. آن خلوص ِ نیاتشان .. عمق ِ نگاهشان به مولا .. سبک کلامشان با صاحب .. بغض ِ لطیفشان هنگام دعا .. سکوت ِ خیسشان .. نجواهای غریبشان .. آرامش ِ وسیعشان .. صفای سادگی هایشان .. بی تعلّقاتشان که اصلا هستی کُش می کند آدم را .. عاشقانه هایشان که بیچاره می کند یک دل ِ بی تاب ِ بی قرار ِ همیشه جامانده ی چون منی را ..

آخر شما که می دانید .. شما که می دانید من چقدر بیچاره ی این سرگشته گی ها هستم .. آن وقت درست در لحظاتی که با یک عبور ِ تنگ دست و پنجه نرم می کنم .. یک اقامت ِ وسیع ِ دوست داشتنی را به قلبم می کشانی .. درست در لحظاتی که "باید عبور کرد" را دیده بوسی می کنم .. دل ِ رنجور ِ ناتوان ام را می بری در تلاقی ِ خوبانی که نمی توان دلبری هایشان را مقیم نشد! .. و من یقین دارم که همین ابتلائات حکیمانه ات نیز از الطاف ِ نازنین ِ شماست .. الحمدلله ربّ العالمین بر رحمت ِ واسعه ات .. بر لطف ِ لم یزلی ات که پیوندی عجیب و شدید با حکمت ِ بالغه ات دارد که اصلا گوشه ای از این هم بستگی در درک ِ حقیر و ناقص ِ من جایی ندارد ..

من می دانم که " من کجا و آنها کجا؟ " .. به خودت قسم می دانم که حتی ذره ای از صفای باطن ِ آن نازنین دوستان ِ مقرّب ات در فهم ِ ابتر و شعور ِ پرتقصیرِ من نمی گنجد .. من می دانم که در میان ِ آنهمه زیبایی یک وصله ی به شدّت ناجور هستم! .. من خوب می دانم که خار در میان ِ گلها یعنی چه؟! .. من اینها را خوب می دانم .. اما به خودت قسم نگذار که دلم مقیم شود .. به خودت قسم بگذار که دلبری ِ خوبان ات را نیز عبور کنم تا جز تو دگری جای نگیرد در دل! .. تا دلبری ِ بی بدیل ِ شما همچنان بی رقیب بماند .. شهامت ِ این "گذشت" را نشان ام بده .. به قول ِ بیان ِ دلنشین ِ دولابی ِ نازنینمان : " بگویید ببینم زیبا ؛ زیباست یا خالق ِ زیبا زیباست؟ " .. نمی توان شما را دید و آیه هایتان را ندید .. نمی توان آیه ها را عاشقی کرد و اصالتشان را ندید .. اصلا مگر معنی ِ وجود ِ رابط جز این است؟! .. من به لطف ِ شما از این مَظاهر ِ عزیز عبور می کنم و در مُظهریت شما ....

حالا که دیگر اشک ها بی اختیار شده اند .. و آنچنانی افتاده ام که جز با "الّا من رحم ربّنا" هیچ یارای برخواستنی نیست .. کتاب را که می گشایم برایم آنچنانی دلبری می کنی که دیگر هیچ رنگی از تردید برایم باقی نمی گذاری: " عسی ربّکم ان یرحمکم ... " .. چه بگویم که فقط باید با نوای " الحمد لله ربّ العالمین " در یک سکوت ِ ممتد در هلاکت ِ چشم هایم بی نگاه شوم ..

.

.

دو چشم خانه ی خیس دوست تر می دارند که عنوان را اینطور قرائت کنند: " انّی مهاجر الی ربّی ... "

 .