حالا که بعد از مدتها رخصت ِ دیدار یافته ام .. دیگر پاهایم رمق ِ برخاستن ندارند .. انگار دلشان ماندگار شده .. دل کندن نمی شناسند از اینجا .. این تکه از مکان .. همین قطعه ی کوچک که برای من یک سرزمین ست .. آن سکانس فیلم شیدا می شود حال ِ دلم که فرهاد با چشمان بسته دلنامه هایش را اینطور می گفت: 

" اینجا سرزمین غریبی ست ..

نمی توان آنرا شناخت .. باید آنرا زندگی کرد ..

دلم می خواهد همیشه اینجا بمانم ..

                                         عطر ِ بهار نارنج در باغ بیداد می کند ..

.. نمی بینمش ..

 اما صدایش مرا با خود می بَرَد ..

                  عاشقم می کند ..

دلم تنگ ست .. دلم برای دیدنش تنگ ست ..

          کی رخ می نماید؟ ..

 نمی دانم! ..

                                                                                      .. نمی دانم ... "

..

 عهد بسته ام با این شش ستاره ای که هیچ وقت معنی ِ واقعی شان را نفهمیده ام و نخواهم فهمید .. شش نگاه مهربانی که لیاقت ِ نازنینْ کفایت شان را هنوز هم در خودم نمی بینم .. قسم به این شش پلاک ِ بی نشان که ...  " مرا عهدی ست با جانان که تا جان در بدن دارم .. هواداران ِ کویش را چو جان ِ خویشتن دارم .. "

این ها را اینجا نوشته ام تا در خاطرم بماند آن هنگام که خنکای نسیم ِ بهاری با عطر ِ بغض های تب دار ِ غم ِ فاطمه سلام الله علیها گره ای لطیف خورده بود تا نغمه های نازک ِ اردی بهشتی را نرم نرم برایم بخواند .. عهدی مهربان از شش سو در بر ِ یک شاخه ی شکسته ی مریم روییدن می گرفت! ..

باشد به نشانه ی آن عهد ِ راستین  ..

باشد به نشانه ی بی نشانی ِ قلب های بزرگ ِ آن سرزمین ِ کوچک ِ بهشتی ..

باشد به نشانه ی بغض های ملایم ِ یک سرزمین ِ کوچک ِ بهشتی که انتظار ِ اردی بهشت ش را در تلاقی ِ زیبای بی نشان ِ عزیز ِ مدینه با بی نشانی ِ قلب هایی بزرگ نقش می زد ..

باشد به نشانه ی همان نمی دانم! ..

باشد به نشانه ی ...

.

.