اگرچه اسیر ِ گناهم .. مرا هم بخوان با نگاه ت .. که این سو و آن سو نمانم .. بیایم سوی خیمه گاه ات ..

مرا هم گرفتار ِ خود کن .. که از مِهر ِ تو پُر شود دل .. که از هرچه جز با تو بودن .. پشیمان شود .. حر شود دل ..

خوشا جان و دل را .. به کوی تو بردن .. خوشا دل سپردن .. خوشا سر سپردن ..

خوشا چون حبیب از محبت .. به شوق ِ تو از جان گذشتن .. خوشا چون سعید از سعادت .. شهید ِ نماز ِ تو گشتن ..

..

خدایا به خون شهیدان .. به آوینی و باکری ها .. به چمران و صیاد و همت .. به تهرانی و باقری ها ..

دل ِ سنگ ِ ما را هم ام شب .. تو با یادشان با صفا کن .. همانها که در وصفشان هست: "مِنَ المومنینَ رجالٌ ..." ..

شده تازه در دل .. هوای شهادت .. ببَر جان ِ ما را سوی کربلایت ...

..

 من می شناسم التهاب ِ حال ِ جاماندگان ت را از پس ِ هر بار مرور ِ این سطور ِ دلتنگی .. همانها که با دعوی ِ "اللهم الرزقنا شهادة فی سبیلک" هر صبح را سلام می دهند و قنوت می گیرند تا مجال ِ عزیز ِ چشمـــ ه های خیس را از سلامت ِ عطر ِ لطیف ِ شبانه هدیه بگیرند .. تو را به همان سلام انه های تسلیم قسم ... نگاه ت را بر التهاب حال ِ جاماندگان ت عبور ده! .. از همان سنخ نگاه ها که در یک خیسی ِ حماسی علی اکبر ات را بدرقه می کرد .. تو را به همان شباهتی که وحی ِ رسالت  ِعلیّ ِ تو شد در قلب ها قسم .. دستی بر آر و مثل اناری ما را هم بچین! .. شرمسارم که می گویم حتی مرا هم .. .

..

"خدایا! ما همچنان در زندان مانده ایم و یاران یکی یکی رها شدند و تو خود حال ِ چنین کسان را می دانی که چه می کشند؟ .. ما بر رهایی ِ آنان حسرت نمی خوریم .. افسوس ِ ما بر حال ِ خودمان است .. و هرچند تحمل ِ این همه رنج پشتمان را فرو شکسته است اما اگر تقدیر ِ تو، صبر ِ ماست؛ لبّیک! .. خدایا در صف ِ شهیدان ما غائبیم .. توفیقی عطا کن که در صف ِ پیام رسانان غایب نشویم! "

..