صندلی کنار پنجره را برای نشستن انتخاب می کنم تا در سرعت اتوبوس، گرمای مفرط نشسته در جان خسته ام را با وزش ممتد نسیم اردی بهشتی تسکین بخشم..چشمانم را بسته ام.. به اردی بهشت فکر می کنم.. به خنکای نسیم نسبتا حیات بخش اردی بهشت که سعی چشمگیری می کند تا از هجمه ی دودهای غلیظ و رقیق معبری برای نوازش صورت پرالتهاب من باز کند..

به هرم آفتاب فکر می کنم که مدام تابش دوستی اش را در هوای من می پراکند و من تمام توانم را به کار می بندم تا رسم ادب را در برابر تلالؤ محبت فروزانش رعایت نمایم اما شعور پُرتقصیرِ من، حمل سخاوت بی ادعای آفتاب نازنین خلقت را برنمی تابد.. و با فرار های مدام دل نورانی اش را از خودم ناامید می کنم و عجیب اینکه او در این داستان جلب محبت، خستگی نمی شناسد و مدام می نوازد تا از عشقش بیمارمان کند.. تب دارمان کند....

..و چون همیشه او پیروز میدان است و من مغلوب عشق او .. تبِ عشقش هلاکم می کند...

و من فرو می روم در این وجود ناتوان.. در این وجود به شدت نیازمند و همیشه در طلب ... گاه گرما امانش را می بُرَد.. گاه از سرما ناله و فغان سر می دهد... گاه گرسنگی او را در خود می فشارد.. گاه از تشنگی بی تاب می شود... گاهی به شدت دردناک می شود.. و گاهی دیگر....

 وجودی بی ثبات، بی قرار، در عبور برای کشف کمال انسانیت.....

 غرق در افکار یک وجود سراسر نیاز و نقص و احتیاج و طلب و فقدان و ... هستم که خانم بغل دستی ام بی آنکه بداند با سخن نابهنگامش چه تصنیف عاشقانه ای را در فرهنگسرای ذهنم به سکوت سلبی دچار می سازد، می گوید:"عزیزم پنجره رو می بندی! شما باحجابی..حجابت کامله.. ببین مقنعه و موهای ما رو به چه...." هنوز جمله اش تمام نشده بود که پنجره را تقریبا تا انتها بسته ام..چشمانم کماکان بسته اند.. اما ناگهان مثل یک قالب یخ می شوم... سردِ سردِ سرد...... واژه ی "کامل" در کلامش مرا میخکوب میکند!

 ....به نظر خانم بغل دستی چه چیز "کامل" است؟! کامل در چه وادی و جایگاهی برای او معنا دارد؟! او واقعا معنای کامل را می شناسد؟! و به آنچه که گفته باور هم دارد؟! یا صرفا از سر عادت زبانی این واژه را در کلامش مرتکب شده است؟! اگر می شناسد،دوستش ندارد؟! اصلا مگر کسی پیدا می شود که حرکت در مسیر کامل شدن را رها کند و یا اصلا برایش بی اهمیت باشد؟! "کامل" از نظر خانم بغل دستی نازیباست؟! اگر زیباست او این زیبایی را نمی پسندد که اختیارش نکرده؟! خانم بغل دستی از تقابل کامل و ناقص آگاه است؟!! اساسا فهم خانم بغل دستی از ماهیت "کامل" چیست؟! اگر فهمش مغایر با عملش است، چطور می تواند با این مغایرت احساس خوبی در حیاتش داشته باشد؟! اصلا می تواند با این مغایرت حیات داشته باشد؟! حیاتی سالم... عبور از زیستنی پُر از تغایر در اعتقاد و عمل!!! و اگر فهمش مغایر با عملش نیست پس چرا خودش، خودش را کامل نمی داند؟! البته چه بسا تغایری هم نباشد اگر فرضِ عادت زبانی را مسلّم بدانیم... اما آیا خانم بغل دستی تا به حال به عادات زبانی اش فکر نکرده؟! جایگاهی شایسته برایشان در ذهنش دارد یا ندارد؟! .... تا به حال فکر کرده که کلماتش چقدر ممکن است برای اذهان مخاطبانش تاثیر گذار باشد؟! خانم بغل دستی چند درصد از حرفهایش را با هدف و چند درصد را از سرِ بی تفاوتی و چند درصد را با سکوت بیان می کند؟!

.... ایستگاه . . . توقف . . . . . .  خانم بغل دستی پیاده می شود و ذهن مرا با تصنیف غمگنانه ای از سوالات بی جواب رها می کند!

... و من هرچه بیشتر فکر می کنم بیشتر سردم می شود....

...بیشتر در این باور فرو می روم که به هیچ عنوان نمی توانم نسبت به "وجود خانم (انسانهای) بغل دستی" و مفهوم "کامل"... "وجود کامل"... "گرمای وجود کامل"....و "سرمای وجودم" بی تفاوت باشم..!!

پ.ن۱: "یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله و الله هو الغنی الحمید"

پ.ن۲: آخر این  "و ج و د"  سراسر "فقدان" چه چیز را "وجدان" کرده است که شایسته ی نامیده شدن "وجود" شده است؟!