درکِ عمقِ "مسئولیت"ی که بر عهده داریم...

چه بسا در مسیر فهمِ هستی و دلیلِ بودنمان راهگشا بنماید!

اگر این حقیقت که... حتی یک نگاه.. حتی یک لبخند.. حتی یک شادی ناچیز از یک لذت آنی..

و.. حتی یک دیالوگ کوچک ما چقدر می تواند در قضاوت دیگران مؤثر باشد..... را مُدرِک شویم...

.

.

دیگر مسئولیتی که "همه" در برابر یکدیگر داریم را در هاله ای از بی تفاوتی پنهان نخواهیم ساخت!

....

با کشف و فهمِ "جوهرِ وجودی" خویشتن است که "هر انسانی" با طعم صداقتی عاشقانه...

 متعهّدِ مسئولیتی جاودانه می شود که در هر لحظه آن را باز می شناسد!

پس . . .

با مرحوم دکتر شریعتی هم کلام می شویم که :

                                                                                                      "باید کاری کرد!"