قسم به صبر ِ نجیب ِ پس ِ زخمه های خسته ی سختی ِ فروخورده ی این روز های فاصله ..

که

نجابت ِ آواز ِ سکوت ام با تمام ِ زوایای سختی اش از هر چه طرْف ِ جوی و لب ِ حور و قدح ِ ساقی ِ سیمین ساق ِ گاه های شور و شیرینَ ست؛ مذاق پاک نگاه دارد و جذبه های شوکرانه گی شان را بگذارد برای همان اهالی ِ هیاهو و همهمه ..

حتی اگر هم پروازی ِ از راه نیامده ام برای تصنیف خوانی ِ پَر ِ پروازمان هیچ گاه ی را دلتنگ نشود!

حتی تر اگر هیچ گاه ی را محض ِ رضای خدا به ماهور نسپارد!

به همین محض ِ رضای خدا قسم ...

که نمی هراسم..

برای هیچ یک از آن گاه های نیامده!

برای هیچ یک از آن گاه های نیامده..

نمی هراسم! ..

به لطف ِ همان دست های لطیف و مهربانی که الطف من کلّ لطیف است ..

ان شاء الله.