دی روز جواد دست ِ ارادت به ملاقات ِ رضا گشود!

اما دی روز تر هایی هم ...

حسین تمام قامت به پای علی اکبر افتاد!

.

.

.

انگار کن که چه طور پدری در تمامیت حقه ی امام زمان در لب های پسری خلاصه می شود! ..

.

.

پ.ن:

چه قدر بعضی ناتوانی ها خوب ست! مثلا اگر در تشریح دلدادگی هایت زیر ِ قلم ِ سید مهدی شجاعی؛ توانا نباشی! ببین چه قدر این ناتوانی درست، به هنگام و زیبا خودش را عرضه می کند! می دانی؟ .. سکوت ِ پس ِ این نداری، تداعی واگویه های شکسته ی سکوت ِ پس ِ آن بوسه ی وداع ست شاید .. که پسر با وجود ِ تمام نیاز و انتظارش ادب پیشه کرد و  ... پدر صورت پیش آورد و لب های پسر را در میان لب خود گرفت! همان سکوت ِ پس ِ زیباترین دارایی ِ یک رابطه ی ابوت و بنوت؛ نه .. تو گویی امام و ماموم .. نه .. پنداری مرید و مراد .. نه .. بسان محب و محبوب .. نه ... اصلا نمی دانم! .. فقط می دانم که سکوت ِ پس ِ این ناداری شاید تجلّی ِ نحیفی از سکوت ِ پس ِ آن دارایی باشد! چه بسا به خیالی حتی .. ! ولی تو اصلا خیال نه؛ باور کن که بعضی ناتوانی ها خوب ست! اصلا عالی ست!

الحمدلله علی کلّ حال ... .