عبـــور . . .

خیلی سخت ست که چشم های ملتهب و شرجی ات را بخواهی پشت ِ شیشه ها پنهان کنی و طوری نگاه ِ گرفته ات را از نگاه های مهربانشان بدزدی که حتی جراحتی نحیف هم برندارد خاطر ِ نازنین ِ سیبستان ِ انارنواز! .. و سخت تر آن ست که احساس می کنی بیست و هفت دانه ی ترش و شیرین دارند زیر ِ نگاه های کریمانه ی سیب ها که انگار دست ِ چشم هایت را خوانده اند؛ آب گیری می شوند! همان وقتی که داری لبخند های بی رمق تحویلشان می دهی! .. . درست مثل ِ آفتاب ِ یک عصر ِ سرد ِ زمستانی که عبورش گرما ندارد! وقتیکه عشوه های نداشته اش را عرضه می کند به سنگینی ِ برف ِ شبانه! .

پ.ن: آخر ِ والعصر را محکم بخوان!

+ یکشنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۲ 22:17 ; راهـ ی