اگر تنها برکت ِ این ماجرا .. این پیچ و تاب های نارندانه .. این بالا و پایین شدن های رنج آور .. این تردیدهای ایستاوار .. این دلدادگی های خسته از نهانگی .. این دلواپسی های هراس آلوده .. این دلضربه های لرزش آفرین .. این ناتوانی ِ هم گام و شانه به شانه ی قلب و اندیشه ... اگر تنها برکت ِ این اضطرار های شکیبا و به واقع شکیبا این بوده باشد که مرا بر تو عاشق تر که نه؛ عاشق کند .. این بوده باشد که ادراک ِ ضرورت ِ حضور تو را مضطرّ شوم؛ الحمدلله ... الحمدلله ... .

هرچند که پاکبازی آن طراوت ِ روحانی ِ لطیفی ست که قامت ِ ناساز ِ بی اندام را نشاید؛ اما بگذار برای یکبار هم که شده این جسارت ِ همیشه پنهان در پشت ِ مشّاطه گری ِ واژه های رنگارنگ را مرتکب شوم و با درایت و قدرت طلوع کنم این باور را که حتی من ِ راهـ ی ِ نوسفر هم تواناست تلخی ِ این پیاله را آنچنان نوش کند که از پس ِ تمام آن پیچ و تاب های نارندانه .. آن بالا و پایین شدن های رنج آور .. آن تردیدهای ایستاوار .. آن دلدادگی های خسته از نهانگی .. آن دلواپسی های هراس آلوده .. آن دلضربه های لرزش آفرین .. آن ناتوانی هم گام و شانه به شانه ی قلب و اندیشه ... از پس ِ تمام ِ آن اضطرار های شکیبا؛ با عطر نجیب ِ دعوی ِ خرقه پوشی ِ حضور تو در چهارگاه ِ غالیه سازان بساط ِ شکرانه بنوازد! .. بگذار مُحقّ ِ راستین ِ معنای خَم اندر خَم ِ نغمات ِ احتضار شوم .. بگذار مُراعی ِ صادق و صالحی باشم هم وزن ِ وزانت ِ ملمّعات ِ  تصنیف ِ حضورت .. بگذار جسورانه کرنش کنم ادب ِ حامدین را . ..