دوست دارم بنشینم در برابر ِ پیری به غایت سالخورده .. از آن دست پیرمردهایی که چروک های بی انتهای صورتشان صافی و صفای درونشان را به روانی هویدا می کند! .. از همان ها که نگاهشان نمی ماند! .. دوست دارم آنقدر نزدیک و خیره شوم به صورتش که لای یکی از چروک های عمیق ِ صورتش خودم را پیدا کنم .. و حرف بزند ... نه برای من! .. نه برای خودش! .. از همان دست جمله ها که چنانی در رسایی و صافی شدید جلوه می کنند که نمی فهممشان! .. و حرف نزند ... و لبخند بزند ... نه برای من! .. نه برای خودش! .. و من ندانم  که چرا لبخند ِ بی نگاه ِ او را بر لبان ِ خودم ادامه دار می کنم! .. خیالَ ش می کنم ... پشت ِ میز ِ کوچکش نشسته .. نستعلیق ِ شکسته می نویسد .. با جوهر ِ فیروزه ای .. گه گاهی هم از پیاله ی آبی رنگ ِ کنار دستش جرعه آبی می نوشد .. و به ذکر ِ زیر ِ لبی اشکی می ریزد.. و من می بینم پیچش ِ ظریف ِ قلم را در میان ِ آن انگشت های باریک .. اما پیاله ی آبی رنگ ِ پس ِ این دست های ظریف را نمی فهمم انگار .. . خیالَ ش می کنم ... در راسته ی تذهیب کاران ِ اصفهان دکانی دارد و با همان لهجه ی عزیز و خواستنی ِ اصفهانی اش دارد شعر می خواند .. و من اینقدر مست ِ تقارن ِ ظرافت های خط ّ ِ تذهیب ِ نسخه ی زیر ِ دستش با افت و خیز های یک لهجه ی دوست داشتنی می شوم که نمی فهمم پیرمرد لب می گزد و بغض می کند از برای چه؟! .. . خیالَ ش می کنم ... کمان ِ بی قرار ِ کهن ساله گی اش را نشانده است به زیر ِ خسته ترین درخت ِ روستا .. فلوت می زند .. بچه های روستا با پای هایی برهنه شوق شان را دنبال می کنند .. پیدایش می کنند .. زیباتر از همیشه! .. -گرایش ِ لطیف ِ قلب های صاف ست دیگر- .. برای بچه ها کلاه ِ حصیری می بافد .. با ساقه های طلایی ِ گندم .. قصه می گوید برای آن فوران ِ مهر و معصومیت ِ لبخند های کودکانه! .. و من اصلا تعجب نمی کنم که چرا نمی فهمم قصه هایش را .. اما آن چهره های کودکانه می بینند! .. -گرایش ِ لطیف ِ قلب های صاف ست دیگر- .. . خیالَ ش می کنم ... عبا بر سر کشیده و  در کوچه های قهر و آشتی ِ حوالی ِ خانه اش -و دور تر حتی-  به دنبال ِ نفَسی می گردد تا بلکه مهمانش کند به سفره ی ساده و صمیمی اش .. به همان قرص ِ نانی و دو پیاله ماستی که به گُل ِ سرخ و کاکوتی ِ کوهی منقّش کرده .. و من اینقدر محو ِ زیبایی ِ دلنشین ِ سفره اش می شوم که شادابی و طراوتی که دارند از لای چروک های چهره ی پیرمرد سَر می روند از مهمانپذیر شدنَ ش را درنمی یابم! .. . خیالَ ش می کنم ... توی ایوان نشسته ست .. باران می بارد .. نرم نرم .. دارد انار دانه دانه می کند .. نذر ِ هر ساله اش است! .. ومن اینقدر گیج ِ اجتماع ِ ایوان و باران و انارستان در تمامیت ِ نحیف ِ پیرمرد شده ام که نمی فهمم نذر ِ فصل، عهده دار ِ وصل می شود یعنی چه؟ .. . خیالَ ش می کنم .... .

 دوست دارم بنشینم در برابر پیری به غایت سالخورده .. پیرمرد نستعلیق ِ شکسته بنویسد .. ذکر بگوید .. آب بنوشد .. شعر بخواند .. بغض بکند .. فلوت بزند .. کلاه ِ حصیری ببافد .. قصه بگوید .. سفره اش بوی نان و ماست بدهد .. انار دانه کند ... و من ازین مناسبات سر در نیاورم .. و فقط زُل بزنم به چروک های بی مهابای صورتش و نگاه های ناماندگارش! .. و او دوباره نستعلیق ِ شکسته بنویسد .. ذکر بگوید .. آب بنوشد .. شعر بخواند .. بغض کند .. فلوت بزند .. کلاه حصیری ببافد .. قصه بگوید.. سفره اش بوی نان و ماست بدهد .. انار دانه کند ... و من اصلا نفهمم که چرا تکرار .. تکرار .. تکرار ... های پیرمرد شوق ام را بی رنگ نمی کند؟! ..

.

.

شاعری هم عقده ی دل وا نکرد

کُشت ما را این معمای درشت

شاعران ِ راست قامت مفلسند

مرحبا بر شاعران ِ گوژپشت ...

.

پ.ن:

 پیرمرد بعد از شهادت ِ پسر ِ بیست و پنج ساله اش می گفت: خدا به من پنج پسر لطف کرده .. حالا خمسشان را پرداخته ام! ..

..

.

خدایا بیست و هفت ساله ها را هم  دوست داشته باش! ..

.