قلبی که باید بگذرد از زیر ِ قرآن از خودش ...

به لطف ِ دست های نازنینی که "الطف من کلّ لطیف" است ..

که باور ِ لطافتش به چینش ِ مقدمات و دلیل و برهان نیازمند نیست! ..

فقط کافی ست به دست هایت نگاه کنی ..

بیست و شش سال ست که دارد برایت می خواند:

"دست به دست ِ من بده! .."

و تو تا اهدا نکنی .. آن دلتنگی های عزیز ِ قیصریه برای تو فقط در حدّ ِ یک دلتنگی ِ ایستاوار باقی می ماند ..

و "من عین عبورم" اش فقط می شود لعقی بر زبان ات ..

که هویت ِ حقیقی اش در پس ِ ظواهر ِ حروفی که آراسته در کنار ِ هم نشسته اند، گم می شود ..

تا اهدا نشوی ... هوای تغزّل ِ حوالی ِ قیصریه تو را نمی گدازد ..

پس بیا این عاشقانه را باور کن ..

و حدّ ِ یک دلتنگی ِ ایستاوار را از آن بردار ..

بگذار هویتش را در تو پیدا کند ..

بگذار ارزش ِ معنای ِ حقیقی ِ دلتنگی را مُحق شوی! ..

بیا و باور کن و رعایت کن:

"چشم تا باز کنی فرصت ِ دیدار گذشت

همه ی طول ِ سفر یک چمدان بستن بود"