دلم عجیب برای دلخوشی های هشت نه سال پیش تنگ شده .. کجایی رفیق ِ شفیق ِ نه ساله من؟ .. یار ِ صدیق ِ مکتب ِ "صداقت" .. هم پیمان ِ عهد های صادق انه .. کجایی پس؟ .. تو نمیدانی ولی قرار های عصر های خسته ی ما در حوالی ِ فرحزاد؛ هنوز هم در باغ ِ خیال ِ من اعتبار دارد! .. حالا تو هِی برو چهار باغ ِ خواجو با شیخ لطف الله قرار ِ دیدار های ماندگار بگذار .. . بگذار؛ اما بگذار من هم با عطر ِ بهارنارنج ها از سختی ِ رنجور ِ جاده ی تهران-شمال برایت خبری صادق بیاورم: "درخت با همه ی کهنسالی از من جوان تر است!". باور نداری؟ .. برو از شیخ لطف الله  سراغ ِ آب و کاشی ها را بگیر .. معشوقه های دیرینه ام، به رسم ِ پاکبازان، گواهان ِ صادق ِ این روز ها شده اند ..

.

. حالا دیگر طوری شده ست که پی ِ هیچ حادثه ی نادره ای نمی گردم .

.

راستی پیچش ِ این هیچ چه سخت معنا می شود..

اما

تو اگر به شهادت ِ آب و کاشی ها شهید شوی؛ می توانی از این سختی به لطافتی مستقیم عبور کنی.

..

حالا دیگر طوری شده ست که باید برایت در اصفهان بخوانم:

آن تلخ وش که صوفی امّ الخبائثش خواند

اشهی لنا و احلی من قبلة العذاری ...

..

خرم دلی که باشد پیوسته در حضورش .. همین.