یک سال می گذرد ... اما دلی هنوز هم نگران ست برای نگرانی ِ محجوب ِ پدرانه ای و غمگین ست برای غم ِ لطیف ِ مادرانه ای . و پدری که هیچ نگفت جز لبخند و آن نجابت ِ سکوتش هنوز هم تمام ِ یک تصمیم ِ بی توضیح را به خجلتی ظریف دچار می کند .. و مادری که به رسم ِ آئینه ها فقط بغض فرو خورد و شکوه ای نکرد .. و نگاه های خسته ی اسماعیل کوچکش هنوز هم ملتمس ِ دست هایی ست تا قربانی ِ استجابت ِ مادرانه ای شود. یک سال می گذرد ... و حالا سیب ها دلتنگ تر از قبل مِهر می پاشند بر اناری که فقط بیست و شش دانه دارد .. اناری که هنوز هم نمی تواند آن چرایی ِ مبهم را در خاطر ِ نازنین ِ سیبستان اش مستدل کند. با تمام ِ بیست و شش دانه گی اش دل اش می گیرد برای سکوت ِ یکساله ی سیب ها .. دل اش می گیرد که در آستانه گی ِ بیست و هفت دانه گی هم تهی ناک است در برابر ِ خلوصانه گی ِ سیبستانی انار نواز . اما خوب می داند که از قِبل ِ این منش ِ خاضعانه دیگر نمی تواند از التهاب ِ پنهانی ِ نگاه های پدرانه و مادرانه ای عبور کند .. دانه دانه از پا می افتد ... به پای سیب هایی که برای بیست و شش دانه اش از پا فتادند و لبخند زدند. از پس ِ دانه دانه ی این خجلت های اناری و به پاس ِ سیبخنده های ابراهیم ی؛ درست در واپسین ترش و شیرین های بیست و شش دانه گی اش؛ می رود به حضور ِ صبوری و نجابت ِ پدرانه و مادرانه ای معتکف شود تا به لطف ِ دست های نازنین ِ شما؛ در آستانه گی اش را به لطافتی اسماعیل ی؛ بیست و هفت دانه شود.