حوالی ِغروب که می شود بدون ِ استثنا، آن چلچله ی مهربان می آید و می نشیند سَر ِ قرار ِ همیشگی اش .. و هوای حیاط را با طنین ِ صدای ظریفش لطیف  می کند. درست مثل ِ هر بامداد که چندی پیش از اذان، سَر ِ قرار ِ همیشگی اش نغمه سرایی می کند. به مادر می گویم: چه می خواند؟! .. می گوید: تسبیح ِ عشق! .. می گویم: چه حال ِ خوشی دارد! .. و من چه قدر دورم از این حال ِ خوش .. خجالت می کشم از زمینگیری ِ دلم ... بغض ِ شدیدم را فرو می خورم .. می بَرمَش به انتهایی ترین بخش ِ حنجره .. تا داغی ِ حنجره ام نرم نرم آب اش کُنَد .. و اشک های نیامده ام را در مستانه گی آن صدای ظریف در پس ِ تکه ابرهای آسمان پنهان می کنم. شاید هم زیر ِ لب برای خودم می خوانم : "دلم هوای غزل کرده ست .. هوای زمزمه در یک اتاق ِ در بسته .. که رمز ِ هیچ کلیدی به قفل ِ آن نخورد." هنگامه ی اذان که می شود؛ بال های نازکش را با نوای خوش ِ "الله اکبر" در مداری ثابت به رقص در می آورَد .. یک بال گشایی ِ باشکوه ... حالا دیگر دوستانش هم به سماع ِ عاشقانه ی او پیوسته اند .. سخن درستی ست: "پرواز ِ دسته جمعی ِ پرندگان آسمان را زیباتر می کند." و من انگار در تماشاگه ِ زیبایی های تو، مبارکه ی عزیزی را می بینم که چشمانم را عجیب خاضع کرده اند: " و تری الملائکة حافّین من حول العرش یسبّحون بحمد ربّهم و قُضِیََ بینهم بالحق و قیل الحمدلله ربّ العالمین" .. الحمدلله ربّ العالمین ...

..

گاهی دل ِ آدمی دوست می دارد برود پای درس ِ چلچله های عاشق فقط بنشیند و به سیری ِ یک دل گریه کند.

گاهی هم دل ِ آدمی دوست تر می دارد برود در قامت ِ چلچله ای عاشق قرار گیرد و از سُرایش ِ ظرافت ِ عشق در خودش بی قرار شود.

..