و باز هم چشم های تهران را خیس می بینم . نکن عزیزم .. گریه نکن تهرانم .. چرا انقدر با دل ِ من بازی می کنی؟! .. من که مراد ِ دل ِ خیس ات را خوب می فهمم .. من که با منظور ِ بارانی ات قرابتی دیرینه دارم .. یک آشنایی ِ با اصالت .. پس اینگونه با نگاه هایت پیچ و خم ِ باور را برایم پیچیده تر نکن! ..بگذار جاده ی تهران – شمال را درست باور کنم .. این فاصله را با تمام ِ بی مِهری هایش بپذیرم .. قورت دهم .. و هضمش کنم .. مگذار سَرِ گلویم باد کند از غم .. بگذار شیدایی ِ همان تلفن های راه ِ دور برایم بماند ..مگذار همین دلخوشی ِ ساده را هم از من بگیرد .. مگذار به گوش ِ نامحرم ِ فاصله برسد که برای دلِ ناماندگار ِ من نگرانی .. مگذار این نگرانی ِ لطیف ات بی دست و پایی ِ دلم را عریان کند برای سرسختی ِ فاصله ..بگذار عاشقانه هایمان بین خودمان بماند .. مگذار به لطافتشان زخم بخورد .. تو که خوب می دانی همیشه پاهایم دم ِ رفتن سست و بی رمق می شوند .. گام هایم کوتاه و نازک .. و قلبم می خواهد از سینه بیرون بجهد از شتاب ِ دلضربه ها .. تو که از تمام ِ ظرایف ِ احساس ام به خودت باخبری.. نمی گویی با این بساطی که برایم پهن کرده ای ، قلبم را آتش می زنی این دم ِ رفتن .. آخر تو که می دانی محمل ِ عاشقانه های منی که در لطافت ِ دستان ِ خودت لطیف پیشه شده اند .. من که پیشتر ها برایت گفته بودم "القلب یهدی الی القلب" را تاب ِ هجران ُ مه رویان نشاید .. نگفته بودم؟! .. باور کن گلایه ای هم نیست! که هیچ وقت گلایه ای نبوده .. همینکه عاشقانه هایت را فرو میبری در چشمانم تا نیک بسوزند باید سپاس گویمت  و نباید فراق ِ لاحق را به جولانگاه ِ پَس ِ امّا های نفس بکشانم .. پس حالا که خودت این چشم ها را سه روز حساس کرده ای به عاشقانه هایت .. دیگر انقدر با هوای باران های شمال تب و تاب ِ لحظه ی بدرود را برای چشم هایم سخت تر نکن! .. اصلا بگذار اینطور ملایمت بجویم: .. دست هایت را بفرست به اعماق ِ درونت .. برای او که اصالتش در توست اما مدتی ست که در غیر ِ تو اعتبار یافته .. شاید دست های تو را کم آورده .. برای آرامش ِ خاطرش نماز بخوان .. حزن و اندوهش را که از فرسنگ ها فاصله عمیق و شدید حس می شود برایم .. و کسی نمی فهمد شاید، با دعاهایت به زیباترین وجه از ره ِ سلامت عبور ده .. بیا با هم دعایش کنیم این عزیزِ درونی ات را .. شاید دعاهای ضعیف ِ من هم در رکاب دستان تو جان بگیرند .. شاید دعاهای من هم در پناه  مهربان ِِ دستانت برای التیام بخشی ِ فقط گوشه ای از حجم ِ تنهایی اش، توانا شوند مسیر ِ اجابت را .. من می دانم که دست های تو –این دعای قدیمی- همیشه معجزه میکند .. حتی از همین فاصله های عمیق هم .. اصلا بیا و تک تک ِ عاشقانه هایم را که زیاد هم نیستند، مراقب باش! .. با لطافت ِ دستانت حافظ ِ لطافتشان شو .. که اگر چنین شود انگار داری قلب ِ مرا مدام ورق می زنی .. و من وقتیکه به دستان ِ تو لمس می شوم، تمام ِ درونیاتت را .. همان عاشقانه هایم را که می دانی زیاد هم نیستند .. می پاشی بر تمامم . و آن همان وقتی ست که دیگر "من" ی نیست .. و تو باید در خودت به دنبال ِ من بگردی .. در لطافت ِ مستجاب ِ دستانت .. .

باران گرفته شهر پُر از ضجّه ی خداست

ام شب بدون ِ اینکه صدا...گریه می کند

ام شب خدا به حال ِ من و بندگان ِخویش

در اوج ِ دیلمان و دعا گریه می کند

ام شب بدون ِ اینکه صدا...گریه میکند

...