انگار اردی بهشت این دم ِ رفتن باز هم به آن اعتراف ِ ناتمام اش می شود دچار:

                                                                                  شب های تار هست ..

                                                                                  صدای سه تار نیست ..

                                                                                  اردی جهنم ست زمانی که یار نیست ..

                                                                                  اردی جهنم ست زمانی که یار نیست ..

                                                                                  صدای سه تار نیست ..

                                                                                  زمانی که یار نیست ..

و من می بینم که زخم های این اعتراف هرساله با او چه ها می کند ..

می بینم که "آرزو"یش حالا شده "نیاز" ! ..

که اینچنین بُراق می شود هوای بهشت را: این آخرین اردی جهنم ست که یار نیست! .. 

..

میم به روایت ِ اردی بهشت:

عزیز ِ نازنینم .. یارم .. نگارم .. امیدم .. چشمم .. منظورم .. دلبر ِ به خواب هم ندیده ام .. نیازم .. آه نیازم را ...

از دست های نازنین ِ شما می خواهم.