دلم می خواهد یک دار ِ کوچک ِ قالی داشته باشم .. بگذارمش درست زیر ِ تک درخت ِ نارنج ِ ته ِ حیاط .. من یک دامن ِ بلند ِ آبی پوشیده باشم .. تماماً آبی .. یک آبی ِ ملیح .. درنهایت ِ تناسب و دلربایی باشد .. انقدر که از آنهمه ملاحت و فریبایی، آسمان را به حسادت مبتلا کند .. موهایم بلندتر از حالا باشد .. و خیس ... در حریر ِ سپیدی که با گل های ریز ِ فیروزه ای رنگ منقّش شده، پیچیده شده باشد .. اردی بهشت باشد .. نزدیک ِ ظهر باشد .. آفتاب ِ ملایمی تمام ِ حجم ِ صورتم را پُر کند .. نسیم ِ خنکی دوان دوان ردّ آفتاب را بگیرد و خودش را برساند به چشم هایم .. از خیسی ِ چشم ها که خیالش مطمئن شد .. برود در لا به لای آن حجم ِ نازک ِ قهوه ای ِ خیس .. بالا و پایین بپرد .. از نرمی ِ گونه هایم بی هوا سُر بخورد بر لبانم .. پنهانی بوسه ای لطیف برچیند .. به لبخند ِ ظریفی حریر ِ سپید را بیندازد بر شانه هایم .. چرخی بزند در لا به لای بهار نارنج ها و دو سه تا از آن پُر پَرها یشان را از همان بالا به نرمی برقصاند به سوی حجم ِ قهوه ای ِ خیس .. که در پناه ِ درخشش ِ آفتاب ِ اردی بهشتی، زیبایی اش خواستنی تر شده .. قالیچه به نیمه رسیده باشد .. گلبرگ های سپید ِ شمعدانی هنوز از میانه ی گلدان ِ سفالی بالا نیامده باشند .. و پنج انگشت ِ باریک برای رخ نمایی ِ هرچه زودتر ِ گلبرگ های سپید، بی وقفه تار ها و پود ها را بوسه باران کنند .. آفتاب طلایی تر شود .. نسیم آرام تر .. انقدر آرام که انگار می خواهد نوید ِ یک حضور ِ مقدّس را در گوش هایم پچ پچ کند .. بروم کنار ِ حوض بنشینم .. سر ِ قرار ِ همیشگی .. با ماهی های قرمز آن تصنیف ِ عاشقانه ی قدیمی را ام روز برای دومین بار همسُرایی کنیم .. مادرم با همان وقار و نجابت ِ همیشگی از پلّه هایی که حالا از حضور ِ او در خویش احساس ِ غرور و افتخار می کنند؛ پایین بیاید .. با دست های مهربانش تمامم را به زینت ِ چادری که دارد از شمیم بهار نارنج ها سَر می رود، بیاراید .. و من بهار نارنج ها را به رسم ِ امانت به  نسیم بسپارم و در آن حریم ِ امن بیارامم ... و با گام هایی که برای دیدار ِ یار لحظه شماری می کنند به سوی خانه ی دلبر روانه شویم .... به درب ِ خانه که نزدیک می شویم، نسیم از فرط ِ شوق در دامن ِ آبی ام سماع ِ "الله اکبر" به راه بیندازد ... .

..

دلم می خواهد اردی بهشت باشد .. نزدیک ِ ظهر باشد .. یک دار ِ کوچک ِ قالی زیر ِ تک درخت ِ نارنج ِ ته ِ حیاط صدایم کند .. گلبرگ های سپید ِ شمعدانی بالا نیامده باشند .. از آن ته ِ حیاط فریاد ِ انتظارشان بلند باشد ..

دلم می خواهد گلبرگ های سپید ِ شمعدانی ِ دار ِ کوچک ِ قالی ِ آراسته به بهار نارنج های ته ِ حیاط ، انتظار بکشند ... انتظار بکشند پنج انگشت ِ باریک ِ دوست داشتنی را ..