اردی بهشت .. حوالی ِ غروب ِ روز ِ میلاد ِ یک بانوی تمام عیار .. در حیاطی نمناک .. کنار حوض ِ آبی .. خسته .. تنها .. با چشمهایی خیس .. زانوانی در آغوش .. و حافظی گشاده در برابر چشم هایی خیس ..

طایر دولت اگر بازگذاری حافظ .. یار باز آید و با وصل قراری بکند ..

شهر خالی ست ز عشاق مگر کز طرفی .. دستی از غیب برون آید و کاری بکند ..

کس نیارد بر او دم زند از قصه ی ما .. مگرش باد صبا گوش گزاری بکند ..

کو کریمی که ز بزم طربش غمزده ای .. جرعه ای در کشد و دفع خماری بکند ..

یا وفا یا خبر ِ وصل ِ تو یا مرگ رقیب .. بُوَد آیا که فلک زین دو سه کاری بکند ..

دوش گفتم بکند لعل لبش چاره ی دل .. هاتف غیب ندا داد که آری بکند ..

حافظا گر نروی از در او هم روزی .. گذری بر سرت از گوشه کناری بکند ..

..

خسته ام .. خسته ازین نوسان های ناگزیر ... ازین بالا و پایین شدن ها .. ازین همه نا آرامی .. ازین احساس های گیج .. ازین عواطف محصور .. خسته ام ... ازین همه اظهار ِ خوبی !! .. خسته ازین حجم ِ بزرگ ِ خالی ِ زندگی که نمی دانمش ... ازین حجم ِ همیشه همراه ناآشنا .. که لحظه ای حتی به خسته گی هایم امان نمی دهد .. که هادی ِ توانمندی ست به سوی بن بست های ایستا وار .. این روز ها عجیب دلم می خواهد بروم به جایی که نمی دانم کجاست ؟! .. بروم به جایی که این حجم ِ بزرگ ِ خالی نباشد ..جایی که ملالت های روحی ام بی معنا شوند .. جایی که " حالم خوب است. " خبری صادق باشد! ..

کاش می شد از اردی بهشت .. از همین اردی بهشت .. پلی زد به سوی بهشت ..

کاش ... دستی از غیب برون آید و کاری بکند ..

..

                                                                                   لیت شعری أین استقرّت بک النّوی ..

" إنّ الذین قالوا ربنا الله ثمّ استقموا تتنزّل علیهم الملئکة ألّا تخافوا و لا تحزنوا و ابشروا بالجنة التی کنتم توعدون "