در تاریک و روشن ِ اتاق دارد عقربه ی ثانیه شمار ساعت ِ رومیزی را با چشمانش دنبال می کند و در ذهنش اذکار ِ مختلف را مرور ... می خواهد ببیند چه ذکری به این ثانیه های دم ِ آخر خوب می چسبد؟ .. ثانیه هایی که همیشه محمل ِ گذشته ای مشوّش اند و آینده ای مبهم ! .. هر چه بیشتر مرور می کند بیشتر به دل اش می چسبد : " استغفر الله و اسئله التوبه " .. که آنقدر خودش را درست عرضه می کند .. آنقدر خودش را به دل ِلرزان ِ میم می چسباند که مصافحه می شود معانقه و معانقه می شود معاشقه و ... میم ربوده می شود! ..

دل اش را با دل اش پیچیده آنقدر ...

که صد بینا بنالند کوری اش را ! ..

..

و من می روم در گوشه ای دیگر زار می زنم حسین .. حسین .. حسین ...

حسین ِ من بیا و این دل ِ شکسته را بخر

حسین ِ من مسافر ِ جامانده را با خود ببر

                 با خود ببر .. با خود ببر ... با خود ببر ....

حسین ِ من بیا که از جور ِ زمانه خسته ام

                                   خسته ام ... خسته ام ..

حسین ِ من در انتظار ِ شهد ِ شاهدانتان نشسته ام ..

..

پ.ن:

.