تا کی می خوای ببینی و به روی ِ خودت نیاری!؟ .. و اون صبوری ِ نگات مرام کُش ِ مون کنه ...

تا کی می خوای ببینی و با مهربونی پلک هاتو رو هم بذاری!؟ .. و اون کرشمه ی نگات قربانی بگیره از ما ...

تا کی می خوای ببینی تو امتحان ِ "یه بار دیگه ..." هات می افتیم و می شکنیم و با لبخند بگی: "یه بار دیگه ..." .. و ما باز می افتیم و می شکنیم و تو باز با لبخند بگی: یه بار دیگه .... و حتی ذره ای هم خسته نشی از این همه افتاده گی و شکسته گی ِ ما .. تا کی!!؟ ..

..

آخه دامنه ی این شرمنده گی تا کجاست!؟ .. که تب ِ سوزان ش اصلاً با فروتنی نا آشناست ...

.

..