" .. و اذا خاطبهم الجهلون قالوا سلاما ... و اذا مرّوا باللغو مرّوا کراما ... "

پیوسته با خودم این آیات ِ مبارکه را مرور می کنم .. این نشانه های آرامش بخش را .. که اگر نبودند .. که اگر نبودند ... بی تردید من نیز از پا در آمده بودم .. از التهابات این روز ها .. از شوک ِ به غایت سنگین ِ شب ِ گذشته ..

.. و من در آن حال ِ ناگوار فقط به غربت و تنهایی ِ ائمه علیهم السلام فکر می کردم  .. به وسعت ِ روحشان و بزرگ منشی ِ بی بدیل شان .. در برابر آنها که در وصفشان می فرماید: " اکثرهم لا یعلمون الحق فهم معرضون ".. به پیوند ِ ناگسستنی ِ بندگی و بزرگی .. که فهم ِ عمق ِ ظرافت اش از شعور ِ پر تقصیر ِ ما بر نمی آید .. و همین می شود که قیاس ِ سعه ی صبر ِ ما با صبورانه گی های مهرورزانه ی آنها اساسا قیاسی مع الفارق ست! ..

..

.. و نبلوکم بالشر و الخیر و الینا ترجعون ...