" ... کاغذی را که آدرس توی آن نوشته شده بود با دقت تا زدم و گذاشتم توی یکی از جیب های کیف سیاه بزرگ پیرزن. کیفش تقریبا خالی بود؛ تنها دو بلیط اتوبوس، چند کلید با نواری پارچه ای به هم بسته شده بودند، سه اسکناس هزار تومانی، یک تسبیح شاه مقصود و چند سکه توی آن بود... می خواستم زیپ کیفش را ببندم اما به هزار دلیل نتوانستم. دقیقه ای مثل ابله ها زل زدم به محتویات کیفی که در آن لحظه ناگهان برای من عزیزترین کیف جهان شده بود. آنقدر به دانه های تسبیح، به سکه ها و بلیط ها و کلید ها نگاه کردم تا چشم هایم سوخت و چند قطره آب شور افتاد روی چیزهای توی کیف. " ..

                                                                                                      .. میم به روایت نگار ..