به قول نازنین رفیق ِ شفیق ام : " ای کسی که حال ِ خراب و مزخرف و دلگیر ِ بنده هایت را می بینی .. "

... لرزش ِ حال ِ خراب و دلگیر که ضمیمه می شود به شکستگی ِ گذشته ی تاریک ؛ روسیاهی ِ بنده را آنچنانی می کند که اگر نبود امید به رحمت ِ واسعه ی او؛ این موجود ِ سراسر فقدان در هراسی شدید، ابهام ناکی ِ آینده اش را به هیچ می باخت! .. به هیچ ..

... درست است که نا امیدی از رحمتش گناهی بزرگ است اما باور کن رسم ِ بندگی هم این نیست! ..

آه اگر بدانی این امیدواری ِ پس ِ آن روسیاهی چه برزخ ِ دشواری ست! ..

..

... و من دلم می گیرد که اینهمه سیاهی و افتضاح ِ مکرّر ِ ما می شود سهم ِ تماشای تو از ما .. اما سپیدی ِ لطیف ِ صبورانه گی هایت از پس ِ لبخند های نرم و نازک ات، سهم ِ همیشگی ِ چشم های خیس ِ ما ست از تماشای تو ..

این اصلاً عادلانه نیست! .. هست؟؟ ...

..

غرق ِ عرق ز ِ دست ِ دل ِ سرکش ِ خودم

شرمندگی ست پیش ِ تو اظهار ِ بندگی ...