آسمان ابری ست!

شهر بارانی ست!

در دلم اما خروش "ت ا ز گ ی" هایت چه طوفانی ست!

در تکاپوی سکوت ناگزیرت... روشنای هر کلامت حرف های واژگان نقش بی مثلی ست!

ای پرستوی مهاجر!* در فراقت چون حضورت طعم خوب سادگی جاری ست!

آفتابا!* طرح هرم خنده هایت مرهم آنات هجرانی ست!

حس یکتویی و یکتایی قلبت با خدایش وه.. تماشایی ست!!

می شوم آری... چه مبهم! در تپشناکی تصویری که بی رنگی ست!!

 .... و این هبوط "ح ض و ر ت" هماره بی بدیل حلولی ست...!!

در تمامم می نشیند روح مانایی با مرور صوت سبزت** که همه آیات بیداری ست!

 سهم دل در این شلوغی های بی پایان همان سجاده ی آبی ست!

حجم تنهایی و بی یاری با هجوم نقش بی وزنی..چه روحانی ست!

             به عمق هستی باور قسم...

            که این دل نگاره ها "ط وا ف ک ل ا م ی" ست!!!

....بر آن نجیب وجودت که در رکاب یک نسیم بهاری ست!

......که در رفاقت با یار در انتظار ناگهانگی و بی بهانگی ست!!

                    و.....

..با "مرور نگاهت" مرا به شوقکده ام مرکز ثقلی ست!!!!

           فقط . . . . "م .... ر..........و...ر ....ن..گ........ا.....ه...ت...."!

                                                      × × × × × × ×

* استاد زندگی ام

** و لقد یسّرنا القرءان للذّکر فهل من مدّکر / قمر:۱۷