من به هیچ وجه خدا را لمس نکردم، ولی خدایی که قابل لمس باشد که دیگر خدا نیست .... اگر هر دعایی را هم اجابت کند، همینطور ... همانجا بود که برای نخستین بار حدس زدم که عظمت دعا در بیش از هر چیز در این امر نهفته است که پاسخی به آن داده نمی شود .... میدانی .... عظمت چیزها در این نیستی است ... این را هم می دانم که عظمت دعا، زیبایی سکوت است و عشق فقط از جایی شروع می شود که  دیگر هیچ انتظاری برای گرفتن هیچ چیز وجود نداشته باشد.

"عشق" تمرین "نیایش" است و "نیایش" تمرین "سکوت" ....

نوشته ی Enkratic

پ.ن: که علم عشق در دفتر نباشد ..

.

.