گذرگاه ...

همه او را می شناسیم ، اما نه به چهره !

gozargaah — Thu, 05 Jun 2008 22:50:18 GMT

آخرین رکعتم بود . تشهد و سلام را دادم ، به سجده ی شکرانه ی همیشگی ام رفتم و لحظه ای کوتاه تمام حرفهای تکراریم را برایش در دلم بازگو کردم ... سرم را از روی مهر برداشتم و صورتم هنوز با مهر یک وجب بیشتر فاصله نداشت که نگاهم به مسجد حک شده بر روی مهر قفل شد ، در همان حالت ماندم ... فقط به مهر نگاه می کردم و به آن مسجد ... بوی مطبوعی به مشامم می خورد ، چیزی جز بوی خاک بود ... هنوز چشمانم قفل شده مانده بود ، احساس کردم باز دارم به آن حالت غریب می روم ؛ شروع شده بود ... یک جنب و جوش بسیار شدید در ذهنم ، دلم ، وجدانم ، خودم ، روحم ، هاله ام ، جسمم ، اوووووم ، نمی دانم شاید هیچکدام اینها ! شایدم یک فعل و انفعال شدید درونی !! سرشار از همه طور احساس بودم ؛ شرمندگی ، عذاب وجدان ، غرور ، امید ، خوب بودن ، سبک بودن ، ناراحت بودن ، دلتنگ بودن ، به دنبال آینده بودن ، به فکر گذشته بودن ، و هزار بودن و نبودن دیگر !! ... شایدم احساس دیوانگی !! چه بسا در آن لحظه دیوانه می شوم من !!!!
نمی فهممش ... کاش یک خانه ی کوچک داشتم برای خودم و تنهایی هایم ؛ یک خانه با یک در چوبی و یک پنجره رو به باغ پر درخت ، با صدای پرنده ها و جویباری پر آب ؛ یا شایدم همان صدای خدا ، خانه ای که در آنجا تا می توانستم این حالتم را کنکاش می کردم و زیر و زبرش را در می آوردم ، که چیست این حالت ، این معنویت و خلوص خالص و کوتاه مدت چطور در یک لحظه پدیدار می شود ؟ و چرا بعد از چند لحظه ی بعد ناپدید ؟؟؟؟؟؟؟ چگونه می توان آنرا ماندگار و همیشگی کرد ؟؟؟؟؟؟ چرا زود فراموش می شود و فردایش باز همان آدم قبلی هستم با یک دنیا خطا و اشتباه !؟ چرا آن لحظه که حتی به جرات می توانم بگویم می شود پرواز کرد ، یک لحظه می آید و سریع هم می رود . چرا نمی ماند ؟؟؟ این سوال من است . من چگونه می توانم آنرا در خودم ازلی کنم ؟ آن حالت ، تنها راه رسیدن به نور است برای من و تو .
...
در آن حالت غریب چندین هزار تصمیم به ذهنم خطور می کرد و سریعا محو می شد و نوبت تصمیم بعدی ...
یک لحظه حاضر بودم تا آخر عمر شب و روز را همینطور پای مهر و سجاده و راز و نیاز بگذرانم ! تا شاید زمان ماندن در این حالت را بتوانم کمی طولانی تر کنم .
لحظه ای دیگر قلبا حاضر بودم دست از این دین و ایمانی که نمی توانم به درستی از عهده اش بر آیم ، دست بردارم و رهایش کنم . شاید تحمل سنگینی مسئولیت های دین دیگری برایم قابل تحمل تر باشد ! آخر چرا دینی را انتخاب کنم که قوانینش را تکه پاره انجام می دهم !!؟
یه لحظه بعد ، آرزوی مردن داشتم .
لحظه ی دیگر ، فقط دوست داشتم وقف شوم ، وقف تمام انسان های واقعا انسان .
و هزاران هزار تصمیم دیگر ...
...
آن فعالیت شدید هنوز ادامه داشت . گرمم شده بود ، جز آن مسجد هیچ چیز دیگری را نمی دیدم ، واقعا نمی دیدم ؛ پاک دیوانه شده بودم . کم مانده بود سرم را به مهر بکوبم و داد بزنم که " چرا چیزی نمی گویی ؟؟؟؟؟ " اینقدر اذیتم نکن . نمی دانم مخاطبم چه کسی و یا چه چیزی بود ! اما گوشه ی چشمی که به دلم انداختم جز او کسی را ندیدم ! باز مثل دفعات قبلی به همینجا که رسیدم ، خنک شدم . آرام شدم . به جا آوردمش و شناختمش ، او همان مهربان ترین مهربان ترینم بود با چهره ای زیباتر و متفاوت تر از قبل .
کمرم را راست کردم و دو زانو نشستم ؛ هنوز زنده بودم . هنوز فرصت داشتم . هنوز می توانستم پیش روم . هنوز می شناختمش . هنوز مهرش در دلم بود . هنوز مرا از یاد نبرده بود !!!
عرق شرم از پیشانیم می چکید و اشک شوق از چشمانم .
مهرم را بوسیدم و بر روی قرآنم گذاشتمش تا شاید در دیدار بعدی دقیقتر و عمیقتر ...
---
- امروز فهمیدم که اون اتاق ِ رو به باغ رو خیلی وقته دارم و دقت نکرده بودم !!
- اشک چشماش رو با دستام پاک کردم . فکر نمیکردم چشماش بباره ... اما بارید و دل من رو طراوت بخشید .

لحظات را اینگونه بودن ...

gozargaah — Tue, 06 May 2008 09:04:18 GMT

لحظات شادی خدا را ستایش کن

لحظات سختی خدا را جستجو کن

لحظات آرامش خدا را مناجات کن

لحظات درد آور به خدا اعتماد کن

و در تمام لحظات خداوند را شکر کن

...

بوی توت ...

gozargaah — Wed, 23 Apr 2008 20:21:18 GMT

تو این فصل ، مخصوصا تو این ماه ، مشهد برام خیلی دوست داشتنی میشه . { آخه ، اکثر خیابوناش پر از درختای کهنسال و پر از شکوفه ست ! }
دم به دقیقه هوای قدم زدن تو خیابونای قدیمی و پر از درختش میافته تو سرم ... مخصوصا خیابون آبکوه ش که پر از درختای توته . وای از بوی توت که فقط و فقط یاد باغ بزرگ بی بی جان می ندازه منو ، با اون درختای بزرگ توتش که هر بهار خدا خدامون بود یه طوری به هر طریقی که شده با بچه ها بریم اونجا و بیفتیم به جون درختای توتش و تا نوک هر شاخه رو غارت کنیم !! عجب توتایی بود و عجب مزه ای و عجب حالی و عجب روزهایی ...
حیف که دیگه خیلی وقته به جای اون باغ باصفا و پر از خاطره ؛ یک آپارتمان چند طبقه کاشتن { نمی دونم چطور دلشون اومد ... } . بی بی جان هم که خدا صدوبیست سال دیگه عمرش بده ، هر وقت چهره ی نورانیشو میبینم و برا ما نبیره هاش با اون صدای دلنشینش حرف می زنه ، همیشه یادی از اون خونه و از اون باغ هم میکنه . چقدر دلم به حالش می سوزه ؛ خیلی اون باغ رو دوست داشت ... ولی باز هم امان از این گردونه ی زندگی که آروم و قرار نداره هیچوقت . بگذریم ... من که وحشتناک دوستش دارم !
بچه که بودیم هر وقت صحبت رفتن به باغ میشد ، یاد سه چیز می افتادم : شکلات ، که همیشه بی بی جان تو اون جاشکلاتیه طلایی رنگش که رو طاقچه ی اتاق پذیرایی گذشته بود و واسه من مثل یه صندوق جادوئی بود که همیشه شکلات داشت ؛ یاد اون شکلاتا می افتادم که از دست خودش میگرفتیم و چقدر خوش میگذشت . بعد از اون یاد بچه گربه های باغ می افتادم که همیشه حداقل سه چهارتا بچه گربه ی ریز و بامزه تو اون باغ بود و همبازی ما بچه ها بودن ، چقدر شیطونی می کردن و می کردیم . و در آخر هم یاد درختای میوه اش و مخصوصا سه تا درخت سر به فلک کشیده ی توتش ، که یکیشون توت رسمی بود و معمولا دیرتر می رسید ، اما خیلی درشت و شیرین بود ...
الان که یاد اون دوران ها می افتم ، واقعا بی نظیر ترین روزهام همون روزها بودن . کاش ... ولش کن ، کاش ماش رو بیخیال . بوی توت رو بچسب که داره فصلش می گذره و هنوز یه دونه هم نخوردم !
امیدوارم امسال موقعیتش پیش بیاد و توت نخورده از این فصل نگذرم !! ...

++ برگی از درخت خاطراتم ++
---
{ بی بی جان نود و چند سالشه . اما الان مثل یک بچه ی شیرین زبون و معصوم و دوست داشتنی می مونه }
{ بدجور دلم براش تنگ شد ... }
{ همین الان یاد این شعر افتادم که به دوران مهد برمیگرده ، { واسه بی بی جان می خوندم } :
البته دقیق یادم نمیادش !! ... ولی نه داره یه چیزایی یادم میاد ...
مادر بزرگ خوبم روی پتو نشسته
...؟؟؟...
من می دوم به سویش ، بوسه زنم به رویش .
بگم سلام بی بی جان .
با قصه های خوبت مرا کمی بخندان .
برای من همیشه خوب و عزیز هستی .
چون گل سرخ قالی روی پتو نشستی .
درهای سرد غم را به روی من تو بستی .
...؟؟؟...
ای امان از این حافظه . یاری نمی کندم ...
}
{ راستی سلام و التماس دعا ... }

نگاهم را شنیداری ؟

gozargaah — Thu, 17 Apr 2008 22:35:18 GMT

...
نشسته بودم و در افکارم محو ِ محو ...
یادم را به آن زمان بردم .
درست به آنجا ...
دقیق به یاد دارم آن مکانی را که هیچ سایه ای در آن وجود نداشت ، سرتاسر نور بود و نور ؛و آن لحظه هایی را که رها از اسارت زمان بودند و هیچ هراسی از تمام شدنشان احساس نمی کردند .
... وای از آن مکان و دریغ از آن لحظه ها .
لحظه هایی که اگر عمری هزار ساله کنی ، اما بدون سپری کردن لحظه ای از آن لحظه ها ، آن هزار سال برایت یک هزار هم نخواهد ارزید !
هزار پله را پشت سر گذاشتی برای بالا رفتن از پرتگاه پوچی ... بگذریم ، همیشه از ارتفاع هراس داشته ام .
درست یادم هست ، حتی تا آن آخرین لحظه های بودنمان ، کماکان احترام آن سکوت پرشور و باوقار را نگه داشته بودیم !
اما اینبار طاقت نداشتم آن سکوت را . سکوتی که هزار سال با آن زندگی کرده بودم ! زندگی ام را در آن گذرانده بودم .
اما ... اما اینبار یک جای کار لنگ می زد .
نمی دانستم چرایش را ، اما " اینرا می دانستم که سکوت نباید اینجا می بود " ... به هر تقدیر حضورش تمام فضا را مملوء از خود کرده بود .
درمانده به این سو و آن سو می دویدم !
دنبال چیزی برای شکستن آن ... نه ؛ شکستن که نه ؛ بعد از این سالها نباید حرمت سکوت را می شکستم .
سایه ات!؟ بلندتر و عظیم تر از خودت به چشمم خورد !
...
وای ... چه کنم ؟ چرا اینگونه ایستاده ای و مرا نگاه نـمیکنی حتی ! مرا ببین که دیوانه وار می خواهم بشنوی مرا ، اما این سکوت با این عظمتش مرا نمی گذارد !
آخر چه کنم ... اینجا فقط ماییم و این سکوت شکست ناپذیر .
دلم داغ شده است . می ترسم آتش بگیرد . می ترسم دیگر لحظه ای برایم نماند . می ترسم رسالت این من را هیچگاه نیابی . می ترسم از فردایم که پاسخگوی هستم . می ترسم فردا تو مرا به گونه ای دیگر بشنوی ، می ترسم از همه آنهایی که تو هراسی ازشان نداری .
آی از تو ای سکوت . تنها لحظه ای بگذار من هم آهنگی بنوازم .
شرمنده ام ...
توانم دیگر به عجز و لابه افتاده است !
سخت است برایم تحمل سنگینی ِ عظیم ِ این سکوت که بر دوش می کشم ؛ این نگاه ِ بی نگاه ِ تو هم دیگر مازاد بر آن شده است ...
دیگر قصد دارم سکوت را بشکنم ؛ دیگر کاری به حرمتش ندارم . گرچه شاید او هم مرا بشکند ... اما راه دیگری هم هست مگر ؟!
سرم را بالاتر از چند لحظه قبل ترش گرفتم . نگاهم را به نگاهت انداختم که به هر جایی می توانست باشد جز به نگاه من ...
دوست داشتم تا جایی که در توان دارم فریاد بزنم ؛ دوست داشتم همین لحظه مرا از خودم و به نوای خودم بشنوی ، نه فردا از نوای دیگری .
حنجره ام را تر کردم ... هنوز دهان نگشوده بودم که برق نگاهت در نگاهم موج زد ... ... دیگر حرفی برای گفتن نداشتم و کاری جز شنیدن آهنگی که سکوت به زیبایی هر چه تمام تر آنرا می نواخت .
تازه اینرا فهمیدم ...
سرت را همانند چند لحظه قبل پایین انداختی و من هم . و با هم تا آخرین لحظه ای که هیچگاه سر نرسید گوش به آهنگ نهادیم ...
---
- گاهی در مقابل بعضی ها که قرار می گیری ، قفل میکنی ؛ بانک اطلاعات کلماتت خالی می شود ؛ ذهنت پاک می شود ؛ تمام حرفهای گفتنی ات را گم شده می یابی ؛ در واقع ترجیح می دهی تمام روز را فقط شنونده باشی ؛ و همیشه یک چیز عذابت می دهد ، که آیا او هم این حس تو را می فهمد و می داند یا نه ؟ یا اینکه حمل بر بی اعتنایی و خشک بودنت می گذارد !!
- پرستوی مهاجر همیشه در آرزوی پرواز در انتهای آسمان آبی بود . او هر شب خواب مرگ را میدید !!

عظیم حسی غریب ...

gozargaah — Mon, 31 Mar 2008 20:35:18 GMT

در این روزها بیشتر سعی داشتم اطرافم را طور دیگری نظاره کنم ؛ به گونه ای که همه چیز برایم جدید و نو باشد .
دیدن ها و شنیدن های تکراری به هر حال خسته کننده می شوند ، گرچه اجتناب ناپذیرند ...
قصد داشتم عید امسال را طوری دیگر ، شاید به سبکی جدید و عجیب ، به روز طبیعتش برسانم !
گرچه عید هم یکی از همین تکراری هاست ، البته به استثنای شیرنی ها و مبالغ عیدی هایش که بدبختانه دیگر مارا دامن گیر نمی شود ! اما باز هم با همه این تکراری بودنش ، خسته کننده نمی شود .
مثل خواندن هزارباره ی یک شعر زیبا ، و دوباره خواندنش برای هزارویکمین بار !!
... در هر حال این عید ، خوشبختانه و به لطف خدا ؛ بسیار به یاد ماندنی و زیبا شد برایم . شاید اولین عید از بیست و چندمین عیدهایم ، این عید بود که باید در گوشه ی سالنامه اش علامتی بزنم .
در این دوازده روز سه چیز بیش از هر چیز دیگری برایم جذاب بود ،
"غروری" را که کویر با سکوت عجیبش در دلم القا کرد .
"تنهایی" ای را که دریا با تمامی آن وسعتش ، و با تمامی آن امواجش در گوشم فریاد می زد ، گویی درصدد بود لحظه های تنهایی اش را اینگونه پر کند .
و یک "حس غریب" که در نیمه شب دریا حس کردم ، چشیدم ، اما نفهمیدم ... در واقع هیچ تجزیه تحلیلی برایش نداشتم .
شاید حسی شبیه به لبه ی جایی ایستادن ، جایی که آنجا آخر دنیا باشد ؛ همه جا سیاه و تاریک . زیر پاهایت شن های نرمی که در ذهنت آنرا می بینی ، و سردی آب که زیر پایت را از شن خالی می کند . روبرویت تاریکی مطلق ، تنهای تنها ...
گاهی بی هیچ بهانه ای چشمها ترنم باران را می طلبند ، گاهی دیدن بزرگی و عظمت آفریده های خداوند تبدیل به یک حس غریب می شوند که تنها آنرا در همان لحظه ای که چشمها می بارند می توان با تمام وجود درک کرد . شاید باارزش ترین احساسات که نیرویی عظیم به دل می دهند ، همین حس ها باشند . حس هایی که یک لحظه می آیند ، تمامی وجود آدم را می لرزانند و دگرگون میکنند و لحظه ای بعد می روند ... تو می مانی و نگاه قفل شده ات به آن نقطه و آن زیبایی ...

---
- سلام ؟ ... بله سلام !
- اما نه . عید ، عیدیش را همیشه می دهد . تنها مدلش فرق می کند !
- کمی از نگاه دوربین در این چند روز ... ( لینک )

در پناه مهربان ترین ...

گاهی آدمها چگونه که نمی شوند ...

gozargaah — Sat, 01 Mar 2008 08:32:18 GMT

... گاهی آدم ها چگونه که نمی شوند ! ... بعضی هاشان !
مغزشان را از کلمات و جملات و اشعار و حرفها و کتاب ها اشباع میکنند ؛ و هر لحظه بدنبال فرصتی که در هرگونه مجلس و محفل ، تا جایی که رهایش کنند ، محتویات مغزش را به رخ این و آن بکشاند ، که جمع حاضر در آنجا ، نماد واقعی یک روشنفکر را ، متجلی در این شخصیت ببینند !!
همگان هم با فک های به زمین رسیده شان ، هاج و واج و مبهوت در این "بشر" ... که عجب انسان وارسته و عالی مرتبه ایست !! " کاش می شد پایش را بوسید یا بویید !! "
در این میان هم ، معمولا کسی پیدا نمی شود که از این "بشر" در مورد روح حرفهایش سوالی بکند ؛ که عزیز دل اینهایی که میگویی " یعنی چه " ؟!
آخر اگر کسی هم بخواهد این سوال را بپرسد ، اطرافیان محضور در آنجا ، تا سر حد "سوپرپخمه" بودن اورا پایین می آورند ؛ که اصلا دیگر حضورش در آن جمع بی معنی می شود !!!
و البته این "بشر"ِ به ظاهر روشنفکر و وارسته ، که بسان کتابخانه ای بین المللی می ماند ؛ در واقع تنها کاری که میکند این است که غذا را در دهان می گذارد ، ( فرض میکنیم یک ران مرغ کباب شده با کیفیت بالا و تاییدیه ISO )؛ البته نه جویدنی در کار هست ، نه قورت دادنی !
و هر لحظه هم که نیاز باشد ، غذای دست نخورده را از دهانش بیرون می آورد و مرقوبیتش را به رخ این و آن می کشاند و دوباره در دهانش می گذارد .
گرچه خود هیچگاه از لذت و خواص آن غذا بهره ای نمی برد و دیگران را هم نمی تواند از طعم لذیذ آن غذا و خواص آن با خبر سازد ...
در هر حال واقعا گاهی آدمها چگونه که نمی شوند !!! ...
{من}

{ - قبلا ها تصمیماتم حداکثر در یک روز گرفته می شدند . اما اخیرا برای یک تصمیم گاهی یک ماه زمان لازم دارم ! }
{ - از دیشب یکسری علائم آنفولانزای مرغی در من هویدا شده است . شاید این آخرین نوشته ام باشد !!! }
{ - آن دنیا اگر نتوانم بنویسم و فکر کنم ، بی هیچ تردیدی رهایش میکنم و برمی گردم ... }
{ - اینجا بوی بهار ، هم شنیده می شود ، هم دیده می شود ، هم چشیده می شود ، تنها استشمام نمی شود ! }
{ - به امید دیدار ... }

باشد در جای و زمانی دیگر ...

gozargaah — Mon, 18 Feb 2008 10:33:18 GMT

وقتی نه می توان نشنید ؛ نه می توان ندید .
وقتی نه می توان گفت ؛ نه می توان امید بست .
وقتی نه می توان نشست ؛ نه می توان فریاد زد .
در حالی که زمان ، زمانِ گفتن و فریاد زدن باشد .
و اما تو در جایی قرار داری که باید به تمامی آنها عمل کنی ؛ اما نمی شود .
نه اینکه تو نمی توانی . نه .
گویا آهنربایی در این بین برخلاف عنوانش عمل می کند !
و نیرویش را صرف دور کردن می کند
...
اینطور می پندارم که نمی خواهند .
شاید از شنیدنت هراس دارند .
شاید نمی خواهند بپذیرند هر آنچه را که هست .
شاید رویا را دوست داشتنی تر می بینند .
شاید ... شایدی دیگر در میان باشد .
شایدی از نوع همان رویاها !
رویاهایی خواستنی و ... خواستنی هایی ، خود ، رویایی .
اما !!! می دانم و خواهی دانست که روزی در جای و زمانی دیگر ، عمقی از نخواستن ها ، خواستنی خواهند شد و هر چه باقی خواهد ماند منزجر کننده ... .
اینجاست که تقدیر را می شود دید ؛ و حیرت بشر از آن سر به فلک ... !!!
آن لحظه را باید باشی که بتوانی بفهمی .
آن لحظه که بگویند باید دست از *مادر بکشی ؛ اما چرا ؟! و چرایی در کار نیست .
و از این اتفاقات بی چرا زیاد خواهی داشت . که اگر توانستی با اینها بسازی ، حتما خودت را خوب ساخته ای .
بگذریم ... باشد در جای و زمانی دیگر ؛ شاید آنجا دگربار نگذریم !

{
جایی که با چشمها هم می توان گفت و شنید .
می توان لبخند زد یا که گریست .
در واقع
چشمها کارشان هرگز دیدن نیست .
دیدنی ها را طور دیگر باید نگریست ...
}
{ *مادر : نمادی از مهربانی و دلسوزی و وابستگی }

{من}

به کجا چنین شتابان ...

gozargaah — Fri, 15 Feb 2008 20:20:18 GMT

یه لقمه نون ...

gozargaah — Tue, 22 Jan 2008 11:25:18 GMT

می دونستم که این لقمه ی نونِ داغ ِ تازه ی از تنور در اومده ، تو این هوای سرد و برفی چقدر می چسبه ... می چسبه !
لقمه رو کندم ، گـُنده م کندم که تا خونه جواب بده ، فرو کردم تو دهنم ...
اون گوشه یه دختر بچه از رو زمین کنار برفا داشت نونای خشک رو جمع میکرد !
لقمه از بالا ، بغض از پایین ... خفه شدم . خفه ی خفه . مُردم !! باز دوباره همون احساس "هیچ بودن" ...
...
بگذریم ...اصلا بیخیال نشنیده بگیر حرفامو ... لقمه ی من که کوفت شد ! بپا لقمه ی تو کوفت نشه ...

{ دلم عجیب پره ... }
{ پنج تا نونم رو میدم ، یه تیکه از همون نونای خشک تو دستت رو بده }
{ نه ... هستیم رو می دم یه ذره از اون عشق تو اون دستای کوچیکتو بده }
{ بازم نه ... ... ... هیچی اصلا . من مشتری خوبی نیستم }
{ یه لقمه نون ... یه سفره عشق }

...

gozargaah — Sun, 13 Jan 2008 22:39:18 GMT

این روزها آرامش عجیبی پیدا کرده ام ...
سبک شده ام .
دلم پرواز می خواهد ...