مسئله اینست ؛ دیگر معیاری وجود ندارد .
اینجا ،
همه خوب بودن را دم می زنند .
همه خدا را حتی بهتر از خودش شناخته اند .
همه گونه ای از معصومیت را در جریان خون خود احساس میکنند .
همه خود را مستحق بهترین ها می دانند .
همه بال های یک فرشته را بر شانه های خود حس میکنند .
همه خوبیه همه را می خواهند .
همه خود را بی درد می خوانند .
همه غمی از جدایی و دوری را در خود نمی بینند .
همه از نهایت عرفان سخن می گویند .
همه عشق را تفسیر کننده شده اند .
همه از جریان هستی صحبت میکنند .
همه روح خود را نواخته اند .
همه خود را الهه ی زندگی می دانند .
همه متبلور شده اند .
همه نور اند !
همه ...
چه همه !
با این همه ؛ اینجا از بهشت خبری نیست چرا !؟
مسئله اینست ؛ دیگر معیاری وجود ندارد .
{ از درون خود را بخوان ... وز برون هرگز نخواندن بهتر است }